Wear Sunscreen

An historian's view on life, love and leisure

Carpe diem en out of control haar

Documenteren of niet

Enkele maanden geleden had ik de intentie om vast te leggen wat ik allemaal meemaakte op mijn kankerreis. Ik zag het als een soort dagboek. Iets dat ik wilde bijhouden om mij er ‘later’ aan te herinneren waar ikzelf en ons gezin doorgegaan waren. Iets om ons eraan te herinneren dat je best geniet van elke dag. Carpe diem, zoiets.

Inmiddels moet ik toegeven dat ik op heel wat momenten helemaal niet meer wilde nadenken, laat staan dat ik nog wilde vastleggen wat er met mij gebeurt. Het is mij nu, 7 maanden na mijn operatie, duidelijk dat ik nooit meer dezelfde zal zijn. Dat is geen fatalistische uitspraak, dat heeft niets te maken met ‘slechte gedachten’, maar alles met de realiteit van kanker. Dat is ook de reden waarom er weinig of geen foto’s zijn van mij tijdens de chemokuur. Nochtans wilden zowel ik als de wederhelft wel graag een foto maken, ergens wil je wel documenteren, maar zo bewust ervoor gaan poseren, ging mij toch wat te ver. Continue reading

Winnen met chemo zoals de Rode Duivels met voetbal

Wear Sunscreen-Brest France

Brest, France. My home for the next two years.

Terugblik

Het is een hele tijd geleden dat ik nog eens de tijd nam om te documenteren wat er allemaal gebeurt. Ik keek het even na en moest vaststellen dat er een gat van bijna twee maanden zit tussen mijn laatste post en deze.

(EDIT: ik schreef deze post alweer 2 weken geleden, maar door de drukte kreeg ik hem maar niet online. Inmiddels wacht ik in het ziekenhuis op mijn bloeduitslagen en de start van mijn 4de chemokuur)

Nochtans zijn er in die twee maanden een heel aantal dingen de revue gepasseerd. Ik schrijf dit terwijl mijn derde chemokuur doorloopt. Dat betekent dat ik nu op de helft ben van het eerste deel van de chemokuren.

Mijn chemokuur bestaat namelijk uit twee delen: eerst 4 keer “EC” (Epirubicine-Cyclofosfamide: twee verschillende celremmende geneesmiddelen) en daarna 12 keer “Taxol”. De EC-kuren worden elke twee weken gegeven en worden gezien als de ‘zware’ chemo. De taxol-medicatie wordt wekelijks toegediend en gezien als iets ‘lichtere’ therapie.

Nu zijn de termen ‘zwaar’ en ‘licht’ vrij relatief. Al bij de eerste keer werd mij duidelijk gemaakt dat iedereen anders reageert op de medicatie. Er zijn mensen die overal doorfietsen (alhoewel je dat best niet overdrijft, iedereen heeft wel iets) en mensen die vanaf de eerste kuur volledig onderuit gaan. Dat heeft niets te maken met je zwaktes, of met je fitheid, of met je wilskracht of whatever. Ik moet zeggen dat ik het altijd vrij ergerlijk vind wanneer mensen (ik moet eigenlijk zeggen: niet-kankerpatiënten) aannemen dat je zelf die reactie in de hand hebt. Soit, ik zit vol met van die kleine ergernissen bij de onwetendheid van mijn medemensen 😉

Continue reading

To wig out or not

“To wig out or not”: zich kierewiet laten maken of net niet

Drie weken na je operatie is het tijd voor een belangrijke afspraak: de bespreking van de nabehandeling, gebaseerd op het resultaat van de operatie en van het onderzoek van de tumor.

Afgelopen dinsdag werd ik ’s morgens in Leuven verwacht. De afgelopen weken zijn opmerkelijk kalm verlopen. Het is pas echt de dagen ervoor dat ik wat zenuwachtig werd. Wat als de snijvlakken niet vrij zijn? Wat als ik een nieuwe operatie moet ondergaan? Ik heb de operatie op zich goed verteerd, ik herstel vlot, maar ik ben geen fan van messen, naalden, infusen, eigenlijk van alles dat prikt. Dus dat was voor mij het ergste scenario. Continue reading

Hoe gaat het met u? Goed, goed!

Gesprekken

“Hoe voelt ge u?”. “Goed, goed!” Standaardvraag, standaardantwoord.

Wat bedoelen mensen als ze dat vragen? Eigenlijk simpel. Kanker, daar is iedereen bang van. Daar ga je aan dood. Heel wat mensen in mijn omgeving waren mij aan het begraven op het moment dat ik hen het nieuws bracht. Mensen willen weten of je het gaat halen. Of je morgen nog leeft. Of je pijn hebt. Of je emotioneel bent ingestort. Maar eigenlijk wil niemand daar een eerlijk antwoord op. Ik kan uiteraard details geven over wat er exact in mijn lichaam aan het gebeuren is, maar dat zegt niets. Meer nog, het maakt mensen ongerust. Continue reading

Over borstkanker en Toy Story

Het nieuws dat niemand wil krijgen

12 april 2018. Dat is de dag dat ik in het UZ in Leuven te horen kreeg dat ik borstkanker heb.

Mijn reis daarnaartoe begon nauwelijks 4 weken daarvoor. Ik heb zelf een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Op geen enkel moment heb ik mij toen gerealiseerd dat het wel eens iets heel ernstigs zou kunnen zijn. Uiteraard komt die mogelijkheid wel voorbij, maar onmiddellijk haalt het gezond verstand het van de blinde paniek: blijf kalm, het is vast niks, gewoon even naar de dokter, niet op de zaken vooruitlopen. Bovendien gaat het leven ook gewoon verder.

Het klinisch onderzoek zoals dat dan heet, waarbij de huisarts nagaat of zij ook iets voelt, leverde niet direct iets onrustwekkends op. Het kon gewoon vanalles zijn. Ik had geen zin om mij moe te maken in doomscenario’s en dus maakte ik op aanraden van de huisarts een afspraak voor een mammografie en een echografie in het lokale medisch centrum. Kwestie van dat rap achter de rug te hebben. Continue reading

« Older posts

© 2018 Wear Sunscreen

Theme by Anders NorenUp ↑

Enjoy this blog? Please spread the word :)