Wear Sunscreen

An historian's view on life, love and leisure

Category: Life (page 1 of 3)

Hoe gaat het met u? Goed, goed!

Gesprekken

“Hoe voelt ge u?”. “Goed, goed!” Standaardvraag, standaardantwoord.

Wat bedoelen mensen als ze dat vragen? Eigenlijk simpel. Kanker, daar is iedereen bang van. Daar ga je aan dood. Heel wat mensen in mijn omgeving waren mij aan het begraven op het moment dat ik hen het nieuws bracht. Mensen willen weten of je het gaat halen. Of je morgen nog leeft. Of je pijn hebt. Of je emotioneel bent ingestort. Maar eigenlijk wil niemand daar een eerlijk antwoord op. Ik kan uiteraard details geven over wat er exact in mijn lichaam aan het gebeuren is, maar dat zegt niets. Meer nog, het maakt mensen ongerust.

En dus zeg ik: goed, goed! Wat bedoel ik daarmee? Uiteraard heb ik pijn. Ik ben net geopereerd. Ik heb een snee van een 10-tal centimeter in mijn borst, die onder mijn oksel is nog groter (en veel pijnlijker). Ik klots als ik loop van het opgehoopte vocht in de wondholte. Ik neem pijnstilling, maar er is ook maar zoveel dat je kunt doen met een Dafalgan. Met Brufen ben ik gestopt, want daar werd ik kotsmisselijk van. In de plaats daarvan is er nu Tradonal. Ik ben koppig, dus probeer ik die pijnstilling af te bouwen. Ik ben geen typische Belgische ‘veelslikker’, het zijn geen snoepjes, hoe minder je ervan nodig hebt, hoe beter. Uiteraard heb ik dus bijna continu pijn.

Pijn is een keuze

Ik heb dus een keuze. Ik kan daarover klagen (wat ik wel doe tegen de wederhelft) of ik kan dat aanvaarden. Met klagen wordt er niks opgelost. Of ik nu jammer of niet, het gaat er niet minder pijnlijk op worden. Integendeel zelfs, ik ben er van overtuigd dat hoe meer je ergens over klaagt, hoe erger het wordt. Ik heb ook al wel wat pijn meegemaakt. Ik heb artrose. Ik ben migrainepatiënt. Ik heb jarenlang gesukkeld met verkalkingen in mijn schouders. Ik heb een frozen shoulder gehad. Als ik pijn heb, denk ik altijd terug aan wat een sportdokter ooit eens tegen mij zei: “Maar mevrouw, het is ook maar pijn he”. Ik was daar op dat moment behoorlijk woest over, maar hij heeft gelijk.

Pijn is ook maar pijn. Pijn is een zenuw die een prikkel ontvangt en naar je hersenen toe communiceert dat er een probleem is. Pijn is een waarschuwing, een alarmsysteem, een vraag om aandacht en om actie. Er zijn zenuwen geraakt tijdens de operatie. Je snijdt geen oksel open zonder dat er hier en daar iets wordt geraakt. Er zijn zones onder mijn oksel, op mijn borst, op mijn bovenarm en mijn elleboog waar ik alle gevoel heb verloren. Of toch bijna. Wat er is overgebleven is niet beter te omschrijven dan “een voos gevoel”. Dokters en verpleegsters op de dienst waar ik verbleef, wisten perfect wat ik daarmee bedoel.

Bovendien zijn mijn zenuwen wat in de war. Het voze gevoel kan weggaan, of kan blijven. Only time will tell. In de tussentijd krijg ik bizarre signalen door: pas op er loopt een beest op uwen arm!, pas op uw huid staat in brand!, blijf ervan af want die wondkorst komt eraf!, pas op iemand steekt u met een heleboel naalden! Geen enkele van die signalen wijst naar de realiteit. Er is niks mis met mijn huid, die is zo gaaf als maar kan zijn. Niemand pijnigt mij met naalden (tenzij ik moet geloven dat iemand zich uitleeft met een voodoopop) en ik ben uit de buurt van eender welk vuur gebleven. Het is imaginaire pijn. Hij is niet echt. Mijn hersenen merken dat verschil niet, want mijn zenuwen blijven maar krijsen, maar ik weet dat er niks aan de hand is. Fantoompijnen.

Het gaat dus goed. Medisch bekeken herstel ik vlot (dat staat ook in het verslag aan de huisarts dat ik uiteraard gelezen heb). De tumor is eruit. De klieren zijn eruit. Er waren geen complicaties tijdens de operatie. Er zijn voorlopig geen indicaties dat er nog ergens anders kanker zit. Mijn wonden zijn dicht. Ik mag weer douchen, halleluja. Ik ben redelijk fit (en wat moe van de pijnmedicatie), ik doe wat ik kan, ik heb gekookt, ik loop rond, ik ga op bezoek, ik ga naar de winkel. De gevreesde complicaties in de vorm van een frozen shoulder blijven uit. Ik kan bewegen, nog wat stroef, maar volgens de kinesiste kan ze daar wel wat mee. Het gaat goed.

Volledig pijnloos? Tuurlijk niet. Maar pijn is ook maar pijn, hè.

Please follow and like us:

Over borstkanker en Toy Story

Het nieuws dat niemand wil krijgen

12 april 2018. Dat is de dag dat ik in het UZ in Leuven te horen kreeg dat ik borstkanker heb.

Mijn reis daarnaartoe begon nauwelijks 4 weken daarvoor. Ik heb zelf een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Op geen enkel moment heb ik mij toen gerealiseerd dat het wel eens iets heel ernstigs zou kunnen zijn. Uiteraard komt die mogelijkheid wel voorbij, maar onmiddellijk haalt het gezond verstand het van de blinde paniek: blijf kalm, het is vast niks, gewoon even naar de dokter, niet op de zaken vooruitlopen. Bovendien gaat het leven ook gewoon verder.

Het klinisch onderzoek zoals dat dan heet, waarbij de huisarts nagaat of zij ook iets voelt, leverde niet direct iets onrustwekkends op. Het kon gewoon vanalles zijn. Ik had geen zin om mij moe te maken in doomscenario’s en dus maakte ik op aanraden van de huisarts een afspraak voor een mammografie en een echografie in het lokale medisch centrum. Kwestie van dat rap achter de rug te hebben. Continue reading

Please follow and like us:

Mijn project: Little Free Library (TM) at School

Mijn project: LFL@School

Post in Dutch! For English, see here.

Dit bericht heb ik eerder vandaag ook op mijn bedrijfswebsite gepost. Ik post het hier nog eens in het Nederlands, omdat het project alle steun kan gebruiken 😉

LFL@School by Mirella Marini

 

Jaren geleden al had ik het idee om een Little Free Library (TM) op te zetten. Toen ik voor het eerst over dit initiatief hoorde, wist ik dat dit iets voor mij was. Ik heb altijd erg graag lezen. Als tiener las ik zowat 5 boeken per week, tegen de verveling 😉 Dat was dus voor de geboorte van het internet …

Het duurde een paar jaar, maar ik kwam eindelijk op het idee om een gemeenschap van boekenliefhebbers rond scholen te creëren. Het “LFL @ School” -project was geboren. Continue reading

Please follow and like us:

My Valentine: down to earth romance with 3 last-minute tips

Russia-stop and read.

Padlocks declaring eternal love in Russia.

I can’t believe it’s already Valentine’s day. Things are happening so fast here, that I’m having difficulty keeping up with things.

If you don’t know what to do tomorrow, or if you don’t know if you’re going to do the right thing, read on.

Valentine’s day is very special to me. It’s the day I got married! Continue reading

Please follow and like us:

5 Sustainable and Trendy Presents for a Caring Christmas

5 sustainable and trendy gifts

 

It’s the time of year again when you know Christmas is only a few weeks away and you realize you have no idea what you’re giving. You did funny socks last year, or cases of wine or tickets to a concert or whatever else. But this year, your mind is blank.

Or maybe you don’t really like the way Christmas has turned out to be more about who gets the best or the most presents, instead of about spending time with the people you love.

For me it’s always a challenge to try to find a gift that people will like, that they can use (yes, I actually buy or make presents that are useful!), that will not make me go bankrupt and that I can more or less defend as being not too bad for the environment. I have an issue with presents that seem nice or funny, yet get thrown out as soon as the holiday season is over. Because really, who is actually going to wear a pink and yellow striped tie?

 So here are 5 ways of doing it differently

Continue reading

Please follow and like us:
Older posts

© 2018 Wear Sunscreen

Theme by Anders NorenUp ↑

Enjoy this blog? Please spread the word :)