Gesprekken

“Hoe voelt ge u?”. “Goed, goed!” Standaardvraag, standaardantwoord.

Wat bedoelen mensen als ze dat vragen? Eigenlijk simpel. Kanker, daar is iedereen bang van. Daar ga je aan dood. Heel wat mensen in mijn omgeving waren mij aan het begraven op het moment dat ik hen het nieuws bracht. Mensen willen weten of je het gaat halen. Of je morgen nog leeft. Of je pijn hebt. Of je emotioneel bent ingestort. Maar eigenlijk wil niemand daar een eerlijk antwoord op. Ik kan uiteraard details geven over wat er exact in mijn lichaam aan het gebeuren is, maar dat zegt niets. Meer nog, het maakt mensen ongerust.

En dus zeg ik: goed, goed! Wat bedoel ik daarmee? Uiteraard heb ik pijn. Ik ben net geopereerd. Ik heb een snee van een 10-tal centimeter in mijn borst, die onder mijn oksel is nog groter (en veel pijnlijker). Ik klots als ik loop van het opgehoopte vocht in de wondholte. Ik neem pijnstilling, maar er is ook maar zoveel dat je kunt doen met een Dafalgan. Met Brufen ben ik gestopt, want daar werd ik kotsmisselijk van. In de plaats daarvan is er nu Tradonal. Ik ben koppig, dus probeer ik die pijnstilling af te bouwen. Ik ben geen typische Belgische ‘veelslikker’, het zijn geen snoepjes, hoe minder je ervan nodig hebt, hoe beter. Uiteraard heb ik dus bijna continu pijn.

Pijn is een keuze

Ik heb dus een keuze. Ik kan daarover klagen (wat ik wel doe tegen de wederhelft) of ik kan dat aanvaarden. Met klagen wordt er niks opgelost. Of ik nu jammer of niet, het gaat er niet minder pijnlijk op worden. Integendeel zelfs, ik ben er van overtuigd dat hoe meer je ergens over klaagt, hoe erger het wordt. Ik heb ook al wel wat pijn meegemaakt. Ik heb artrose. Ik ben migrainepatiënt. Ik heb jarenlang gesukkeld met verkalkingen in mijn schouders. Ik heb een frozen shoulder gehad. Als ik pijn heb, denk ik altijd terug aan wat een sportdokter ooit eens tegen mij zei: “Maar mevrouw, het is ook maar pijn he”. Ik was daar op dat moment behoorlijk woest over, maar hij heeft gelijk.

Pijn is ook maar pijn. Pijn is een zenuw die een prikkel ontvangt en naar je hersenen toe communiceert dat er een probleem is. Pijn is een waarschuwing, een alarmsysteem, een vraag om aandacht en om actie. Er zijn zenuwen geraakt tijdens de operatie. Je snijdt geen oksel open zonder dat er hier en daar iets wordt geraakt. Er zijn zones onder mijn oksel, op mijn borst, op mijn bovenarm en mijn elleboog waar ik alle gevoel heb verloren. Of toch bijna. Wat er is overgebleven is niet beter te omschrijven dan “een voos gevoel”. Dokters en verpleegsters op de dienst waar ik verbleef, wisten perfect wat ik daarmee bedoel.

Bovendien zijn mijn zenuwen wat in de war. Het voze gevoel kan weggaan, of kan blijven. Only time will tell. In de tussentijd krijg ik bizarre signalen door: pas op er loopt een beest op uwen arm!, pas op uw huid staat in brand!, blijf ervan af want die wondkorst komt eraf!, pas op iemand steekt u met een heleboel naalden! Geen enkele van die signalen wijst naar de realiteit. Er is niks mis met mijn huid, die is zo gaaf als maar kan zijn. Niemand pijnigt mij met naalden (tenzij ik moet geloven dat iemand zich uitleeft met een voodoopop) en ik ben uit de buurt van eender welk vuur gebleven. Het is imaginaire pijn. Hij is niet echt. Mijn hersenen merken dat verschil niet, want mijn zenuwen blijven maar krijsen, maar ik weet dat er niks aan de hand is. Fantoompijnen.

Het gaat dus goed. Medisch bekeken herstel ik vlot (dat staat ook in het verslag aan de huisarts dat ik uiteraard gelezen heb). De tumor is eruit. De klieren zijn eruit. Er waren geen complicaties tijdens de operatie. Er zijn voorlopig geen indicaties dat er nog ergens anders kanker zit. Mijn wonden zijn dicht. Ik mag weer douchen, halleluja. Ik ben redelijk fit (en wat moe van de pijnmedicatie), ik doe wat ik kan, ik heb gekookt, ik loop rond, ik ga op bezoek, ik ga naar de winkel. De gevreesde complicaties in de vorm van een frozen shoulder blijven uit. Ik kan bewegen, nog wat stroef, maar volgens de kinesiste kan ze daar wel wat mee. Het gaat goed.

Volledig pijnloos? Tuurlijk niet. Maar pijn is ook maar pijn, hè.

Please follow and like us: