Het nieuws dat niemand wil krijgen

12 april 2018. Dat is de dag dat ik in het UZ in Leuven te horen kreeg dat ik borstkanker heb.

Mijn reis daarnaartoe begon nauwelijks 4 weken daarvoor. Ik heb zelf een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Op geen enkel moment heb ik mij toen gerealiseerd dat het wel eens iets heel ernstigs zou kunnen zijn. Uiteraard komt die mogelijkheid wel voorbij, maar onmiddellijk haalt het gezond verstand het van de blinde paniek: blijf kalm, het is vast niks, gewoon even naar de dokter, niet op de zaken vooruitlopen. Bovendien gaat het leven ook gewoon verder.

Het klinisch onderzoek zoals dat dan heet, waarbij de huisarts nagaat of zij ook iets voelt, leverde niet direct iets onrustwekkends op. Het kon gewoon vanalles zijn. Ik had geen zin om mij moe te maken in doomscenario’s en dus maakte ik op aanraden van de huisarts een afspraak voor een mammografie en een echografie in het lokale medisch centrum. Kwestie van dat rap achter de rug te hebben.

Een week later kon ik al terecht in het medisch centrum. Het enige dat ik daarover kan zeggen is dat de plaatselijke radioloog nog wel wat kan leren over patiëntenzorg. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo grof kan zijn, zo ongelooflijk sociaal onaangepast, die er dan ook nog in slaagde om mij niet te vertellen wat hij had gevonden. Geen enkele indicatie over wat er precies was en of er überhaupt iets te zien was. Niets meer dan: “Voilà, ge moogt u terug aankleden, ik ga mijn verslag opsturen naar de huisarts”.

Ik weet nog dat ik naar huis reed en dacht: you stupid woman, ge hebt u weer vanalles in uw hoofd gehaald, die mens lacht u gewoon uit. Ik belde dus ook pas een week later naar de huisarts voor de resultaten. In eerste instantie vond ze die niet terug. Het medisch centrum had nagelaten het verslag en de beelden ook effectief door te sturen… OK, toegegeven, dat was betrekkelijk snel opgelost. En toen kreeg ik te horen dat ik best zo snel mogelijk een afspraak maakte in het ziekenhuis, omdat er “een verdacht letsel” was gevonden.

Nu ben ik niet de persoon die genoegen neemt met vage uitleg. Ik maakte een afspraak in het borstcentrum in Leuven en ging ondertussen het verslag van de radioloog ophalen bij de huisarts. Ik wilde dat namelijk zelf lezen en exact weten wat daarin stond.

Over dingen willen weten

Sinds ik het aan vrienden en familie heb verteld, krijg ik vaak de opmerking dat ik zo kalm blijf. Stoïcijns kalm zelfs. Rationeel. Rustig en beredeneerd. Dat is ook zo, maar uiteraard wil dat niet zeggen dat ik functioneer als een robot en geen emotie ken. Ik verkies alleen om mijn emoties te kanaliseren en ze om te zetten in iets waar ik iets mee kan. En een verslag van een specialist, daar kon ik iets mee. Dan schiet ik in actie en ga ik gebruik maken van de skills die ik als historica heb geleerd. BIRADS-5 classificatie van het gevonden letsel: binnen de kortste keren wist ik dat dit meer dan waarschijnlijk kanker was, dat die 5 daar niet staat als er twijfel is, en las ik bovendien een paar specialistische rapporten op het internet over de BIRADS-classificatie.

Toen ik een week later al mijn eerste afspraak had met een oncoloog in het UZ was ik voorbereid. Niks geen verrassing, onverwachte rampspoed of totale instorting. De oncoloog is een fantastisch vriendelijk mens met wie ik grapjes heb gemaakt en gebabbeld heb over mijn nakende verhuis naar Frankrijk. Vanaf dan kwam ik in een traject terecht. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat. Vervolgafspraken en vervolgonderzoeken netjes en professioneel afgehandeld, week na week, helemaal mooi geordend. Noem mij een freak, maar dat geordende traject, die zekerheid dat er aan mijn dossier werd gewerkt, ik had dat nodig.

Vanaf dan was elk onderzoeksresultaat een bevestiging van wat ik al wist. Geen uitzaaiingen in de rest van het lichaam, dat was welkom. Wel aantasting van de okselklieren, dat was minder.

Exact een week geleden ben ik geopereerd. In medisch (en op zich vrij nietszeggend) jargon werd het “een brede excisie en een okselevidement”. Dat betekent dat er gelukkig een borstsparende operatie mogelijk was, maar dat helaas al mijn okselklieren eruit gehaald zijn. Ik heb vanaf nu ‘een goede arm’ en ‘een slechte arm’. Een arm die alles aankan en een arm die wat meer aandacht nodig heeft.

Ik ben nog altijd niet emotioneel ingestort en ik ben dat voorlopig ook niet van plan. Ik huil tranen met tuiten als ik naar “Toy Story 3” kijk, maar kanker, dat is mij nu geen tranen waardig.

Please follow and like us: