Wear Sunscreen-Brest France

Brest, France. My home for the next two years.

Terugblik

Het is een hele tijd geleden dat ik nog eens de tijd nam om te documenteren wat er allemaal gebeurt. Ik keek het even na en moest vaststellen dat er een gat van bijna twee maanden zit tussen mijn laatste post en deze.

(EDIT: ik schreef deze post alweer 2 weken geleden, maar door de drukte kreeg ik hem maar niet online. Inmiddels wacht ik in het ziekenhuis op mijn bloeduitslagen en de start van mijn 4de chemokuur)

Nochtans zijn er in die twee maanden een heel aantal dingen de revue gepasseerd. Ik schrijf dit terwijl mijn derde chemokuur doorloopt. Dat betekent dat ik nu op de helft ben van het eerste deel van de chemokuren.

Mijn chemokuur bestaat namelijk uit twee delen: eerst 4 keer “EC” (Epirubicine-Cyclofosfamide: twee verschillende celremmende geneesmiddelen) en daarna 12 keer “Taxol”. De EC-kuren worden elke twee weken gegeven en worden gezien als de ‘zware’ chemo. De taxol-medicatie wordt wekelijks toegediend en gezien als iets ‘lichtere’ therapie.

Nu zijn de termen ‘zwaar’ en ‘licht’ vrij relatief. Al bij de eerste keer werd mij duidelijk gemaakt dat iedereen anders reageert op de medicatie. Er zijn mensen die overal doorfietsen (alhoewel je dat best niet overdrijft, iedereen heeft wel iets) en mensen die vanaf de eerste kuur volledig onderuit gaan. Dat heeft niets te maken met je zwaktes, of met je fitheid, of met je wilskracht of whatever. Ik moet zeggen dat ik het altijd vrij ergerlijk vind wanneer mensen (ik moet eigenlijk zeggen: niet-kankerpatiënten) aannemen dat je zelf die reactie in de hand hebt. Soit, ik zit vol met van die kleine ergernissen bij de onwetendheid van mijn medemensen 😉

Continue reading

Be social